Przedsiębiorcze dziewcze to szybko zwracająca się inwestycja. Wnet uznała, że za zrobienie sobie zdjęcia nalezy się jej zapłata. Wszakże ludzie zwykli wyżej cenić to, co wymaga od nich nakładu finansowego. To dowartościowuje. Trafił się nawet jeden starszy Niemiec , który (jesli ufać tłumaczeniom Detala, albowiem osobiście nie znała języka wschodnich sąsiadów) był skory błysnąć gotówką w zamian za pozowanie do obrazu. Oferowana kwota była wyjątkowo zachęcająca. ?Nie ulegało wątpliwości , że jeszcze niejednokrotkie pożałuje swojej decyzji, mimo to subtelnie, jak miała w zwyczaju, odmówiła.

-Pan wybaczy. Nie jestem dziwką
-Cóż, nikt nie jest doskonały. Może jednak się zastanowisz?
-Pozałabym panu swój numer, ale nie byłam w obozie.
-Jak mam mu to przetłumaczyć?- zakłopotał sie Detal
-Najlepiej wielkimi literami tak aby dotarło. Nie jestem na sprzedaż. Przynajmniej na chwilę obecną- gdy starszy pan zniknął już w tłumie Anima spytała urażona- Dlaczego nie przetłumaczyłeś mu mych słów?
-przetłumaczyłem
-generalnie rzecz biorąc języki obce są mi obce, ale nie do tego stopnia
-nie chciałem go urazić.
-A obrażanie mnie jest OK? Gdybym ja chciała być nieuprzejma zaczęłabym od rzymskiego powitania i odśpiewania hymnu III Rzeszy
-Od kiedy jesteś nacjonalistką?
-Nie jestem, ale nie będzie się do mnie jakiś czerstwy gestapowiec ślinił jak szczerbaty do suchara.

Dzień I 

-Obudź się- szepneła potrząsając ramieniem Detala
Uchylił powieki. Nie był jednak pewien w jakim stopniu otaczający go świat to jawa, a jaka jego część wciąz jest snem

-Anima?-spytał wpół przytomny
-Nie. Święty mikołaj
-Dziękuję- wydukał uświadomiwszy sobie, że ta pobudka jest na serio
-Za co? Budzi się w tobie masohista?
-Dziękuję, że jesteś- szepnał na ucho lekko ją przytulając
-Hola! Huston mamy problem! Kim jesteś i co zrobiłeś z Detalem??
-Poprostu coś mi sie śniło...
-To niech ci sie więcej nie śni. To, że śpimy w jednym łóżku nie uprawnia cie do takich czułośći!
-śniło mi się, że uciekłaś
-To realne, możliwe a nawet prawdopodobne, z tym, że ciebie łosiu zabieram ze sobą
-uciekłaś ode mnie- dopowiedział zmieszany
-Widocznie miałam powody
-nie sądzę- orzekł bez przekonania.
Więc możesz tylko śnic o tym, że sie mnie tak łatwo pozbędziesz- zachichiotała.
-Która właściwie godzina?
-Nieprzyzwoicie wczesna. Przy odrobinie szczęścia zdążymy.
-Na co?
-Przemknąc na bocznicę
-A cóż takiego tam jest?
-Nasza stara nowa bryka. Musimy tylko znaleźć odpowiedni wagon, który jedzie gdzieś dalej w najbliższym czasie no i nie ma wielkiego Z wymalowanego na karoserii
-"Z" jak Zorro;)
-Nie łosiu. "Z" jak złomowanie. Mam nadzieje że etykietki nie będą zamazane.
-A SOK-iści nieuzbrojeni. To ryzykowne!
-Ale nie niemożliwe. Prawda?

Zbudził go hałas normalny na dworcu o tej porze. "Ta pora"- która to właściwie godzina?
-Myślę, że zmuszona będę pana wyprosić- burkneła wchodząc do przedziału sprzątaczka- Pociąg dalej nie jedzie. 
-Widziała pani koleżankę, która ze mną przyjechała?
-Nie zawracaj mi pan głowy! Ja tu tylko sprzątam. 

Zebrawszy swoje rzeczy wysiadł i rozejrzał sie po peronie. Niewiele brakło by uwierzył w pomysł z bocznicą. Gdy okazał się żartem jego niechęć do wyprawy nieco zelżała i teraz był gotów przywitać poranek pełen sił i radosnego oczekiwania. Lekkim cieniem kładła się niestety na tej radości poranka nieobecność towarzyszki.

Dostrzegł ją po dłuższej chwili. Siedziała po turecku na żółtym słupku cumowniczym, będąc jednocześnie gdzies gdzie nawet jemu nie wolno było sie wedrzeć.Obserwowała dryfujące po powierzchni śnięte ryby pozornie nie zwracając na niego uwagi.
-Titanic zatonął, ale to było dawno. Nie warto już z tego powodu rozpaczać. Mówiłem ci kiedyś, że egzystencjalne przemyslenia na czczo szkodza?
-To nie myśl bo się zmęczysz.
-Spójrż na nas. Pesymista uznałby, że gorzej byc nie może, a przeciez tyle jeszcze możemy spieprzyć.Postaramy sie trochę to niebawem sięgniemy dna, by wreszcie mieć się od czego odbić. Sama nieustannie to powtarzasz.
- Nie pójdę w zaparte.
-Jakoś to będzie- skwitował już mniej entuzjastycznie
-Wyryj to jako epitafiumdla nas obojga...
Podając dziewczynie sweter dostrzegł w jej dłoni zmiętą kartkę. Dość zręcznym ruchem wyrwał ją.
-Co to u licha jest?
-celuloza
-a na celulozie?
Przeczytawszy ponownie zmiął i rzucił daleko w zgniło zielonkawą toń, gdzie nie nadawszy nawet pierwszego SOS poszła na dno.
-Cóżeś uczynił? Toż to moja własnośc była- spytała głosem wypranym z emocji.
-Jaka tam własność? Makulatura. Na ostateczne rozwiązania przyjdzie czas. Ale jeszcze nie teraz.
-Rozumiem że ten papierek- pomachała mu przed nosem przedostatnia dyszką- także nam się nie przyda?
-Ten to zupełnie co innego
-Oczywiście, gdyż tego nie dostaniesz cwaniaczku- krzykneła i pognała, wirując wraz z liśćmi na wietrze tam gdzie zmartwienia rozbijaja się o brzeg wraz z niosącymi je falami.

Słońce nieśmiało przebijało sie przez chmury. Po promenadzie ludzie dreptali we wszyskich kierunkach, chaotycznie wpadając na siebie raz po raz.Nad glowami rozkrzyczane mewy, zanieczyszczając stojące na pobliskim parkingu auta i przyczepy campingowe,wyzwalały w kierowcach najdziksze instynkty. W przesyconym jodem powietrzu unosił sie swąd nieświeżej ryby i przepalonego oleju. Stragany, mimo dogorywającego sezonu, kusiły obfitością pamiątek ściśle związanych z morzem (bynajmniej nie lokalnym) tudzież stanowiących końcowe ogniwa bardzo luźnych ciągów skojarzeń: Morze-> rybka->a może rybkę-> a może kawior->jaja->ale jaja! Kaszub ze Śląska sprzedaje oscypki...

Świat, który pobudza zmysły (do ucieczki)...

Pod ścianą jednego z droższych tu butików  zainstalowała się abstrakcja nie rozpieszczająca ani węchu ani wzroku. Ech ta współczesna sztuka. Jedni ją kochają, inni nienawidzą,przy czym każde z powyższych uczuć wynika z głębokiego braku zrozumienia treści jaką z sobą niesie. Tak silny kontrast, że nie sposób było przejść obok obojetnie lub bez choć najdrobniejszego uśmiechu na twarzy. najrozmaitsze bywały to uśmiechy: szczere, złośliwe, wyrażające ciepło życzliwego serca lub chłód manifestowanej ignorancji. Na rozłożonym wzdłóz chodnika śpiworze zasiadało trzech umorusanych kolesi. Przed nimi stały metalowe puszki po kleju czy innej równie wyskokowej, dziurawiacej mózg substancji służące za bębny. Wokal za to przybliżał nam opowieść o huliganie z tłustą plamą na krawacie, przykrótkich portasach i zadługiej marynarce. Pełna harmonia relacji formy do treści. Napis niedbale skreśnony na skrawku kartonu głosił "Lepiej nam daj na jabola zamiast księdzu na merola". Mało oryginalne, ale przynajmniej szczere- pomyślała Anima przysiadłwszy na ławeczce z zaciekawieniem własciwym małym dzieciom śledzac ich poczynania. Detal gdzieś się aktualnie zapodział, rozkoszowała się więc słodką bezczynnością. Jeden z grajków także zniknął z pola widzenia. Po chwili zjawił się z bukiecikiem zszabrowanym najprawdopodobniej z pobliskiego klombu.
-Od najbardziej utalentowanych artystów na wyspie dla najwierniejszej dziś a przy okazji urzekającej publiki- przysłodził kłaniając cię nisko
-Nie marnuj energii słodziutki, jestem spłukana bardziej niż wy. A jeśli jestem urzekająca w takim stopniu w jakim wy utalentowani...To za wysoki poziom abstrakcji. Ech, chciałam powiedzieć dzięki za kwiatki.
-Przyjemność po mojej stronie- odparł wyraźnie nie zrażony oschła reakcją- jesli spędzasz tu wakacje to raczej nie jesteś aż tak spłukana
-nie jestem na wakacjach
-jeśli chcesz możesz się do nas przyłączyć
-dzięki, ale poradzę sobie- odparła pragnąc by nowy znajomy oddalił się jak najprędzej zabierając ze sobą swoją landrynową woń.

Obserwacja zapełniającego się drobniakami zdezelowanego kapelusza z każdą minutą przełamywała niechęć. Zaczynała odczuwać dotkliwy głód, a w towarzystwie tej trójcy, jeśli nawet nie uda jej się zarobić, to bez wątpienia straci apetyt na kilka godzin. Oby tylko nie mieli pcheł czy innego paskudztwa...

-zmieniłam zdanie. Przydałoby mi się pare groszy...
-co w związku z tym?
-otrzymałam od kolegi ofertę... 
-oferta nieaktualna z racji odrzucenia przez szanowną panią- syknął niechętnie lider tegoż bandu- To nie dla ciebie laleczko. Wracaj do rodziców.
-znaczy się mam usiąśc na przeciwko i zacząc robić wam konkurencję?
-Jaką znowu konkurencję?
-taką co ma w repertuarze więcej niż jedną piosenkę
-niech siada, bo się nie odczepi- wtrącił trzeci.

{...}Odprowadziwszy konia do stajni udała się do jadalni gdzie czekał na nią ciepły posiłek

Z udawanym zmęczeniem powlekła się w kierunku "swego pokoju". Po chwili była gotowa do snu (przynajmniej sprawiała wrażenie gotowej). Zgasiwszy wszelkie światła usiadła w fotelu przy oknie. Z jakiegoś bliżej nieokreslonego powodu zbierało się jej na płacz. Chyba pierwszy raz w życiu czuła jak tego potrzebuje, jednak nie potrafiła uronić ani jednej łzy.  Spoglądała na pyzaty niczym dynia, jaśniejący na bezchmurnym niebie księzyc, niezmiennie od dzieciństwa przynoszący dziwny spokój i chwilowe zapomnienie strapionemu sercu. Niespodziewanie przez uchylone drzwi wkradła się nieproszona i niepożądana niczym złodziej smuga światła. Stąpając nie głośniej od polującego kota ktoś się zbliżał.

-Detal?- spytała oślepiona chwilowo blaskiem żarówki gdy nocny gość otworzywszy drzwi na oścież przystanał na wprost niej- Pani Anna... Cos się stało?
-Sprawdzałam czy śpisz.
-Oczywiście, już sie kładę- przepraszającym tonem zapewniła Anima
-Nie, nie o to chodzi. Chciałam z tobą porozmawiać.
-No tak... Gość jak ryba po 3 dniach zaczyna śmierdzieć. Prosze się nie martwić jutro z rana ruszamy w dalszą drogę.
-Skarbie- Anna zbliżyła się usiłując otulic ramieniem dziewczyne, ta jednak nie przywykła do podobnych czułości odsuneła się patrząc z wyrzutem co skłoniło Annę do cofnięcia ręki- przeciez mówiłam wam już, że wasza obecność jest mile widziana, i nie zamierzam wycofywać się z tej deklaracji. 
-W takim razie nie rozumiem 
-Jesteś inteligentną dziewczyną dlatego nie zamierzam owijać w bawełnę. Oczekuję odpowiedzi na pytanie "co się dzieje w twoim domu?".

Anima spoglądała od tego momentu na swoja gospodynię wzrokiem zwierzęcia zapędzonego w ślepy zaułek. to poddenerwowanie stało sie aż nazbyt wyraźne.

-A o czym tu opowiadać? Dom jak dom- rodzice, siostra- nic niezwykłego.
-Doskonale rozumiesz istotę mego pytania. Możliwe, że wśród znajomych nikt nie zauważa pewnych problemów- z wygody, ale mnie nie oszukasz. Jestem całkiem obcą osobą. nie wiem gdzie mieszkasz. Nie wiem o tobie nic. Co masz do stracenia?
-Przykro mi, musiała pani niewłaściwie zinterpretować któreś z moich słów lub zachowań. Ja naprawdę nie mam z czego sie zwierzać.
-Możesz iść w zaparte, ale pamiętaj, że usiłuję ci tylko pomóc. Czytam z ciebie jak z otwartej ksiązki. Nie chcę byś zniszczyła sobie życie jak setki tobie podobnych. Jeśli nikomu nie zaufasz, lub przynajmniej nie wyrzucisz tego z siebie pozwolisz by nawarstwaiające się problemy, niczym pasożyt, pożarły cię od śrotka
-Moje problemy są całkiem zwyczajne. Na chwile obecna świetnie sobie z nimi radzę.
-Szczerze wątpię. Radzić sobie i uciekać nie stanowią synonimów. Jesteś całkiem niezłą aktorką. Niestety krzywdzisz samą siebie. Gdybyś zmieniła zdanie odnośnie rozmowy, będę czekała w salonie.
-Szkoda fatygi. Nie zmienię.

Anima wskoczyła do łóżka o po same uszy nakryła sie kołdrą. Anna przysiadła obok. Mimo wyraźnej niechęci przytuliła ją szeptając do ucha - "Nie szkodzi. I tak zaczekam" i ucałowawszy w czoło wyszła zamykając za sobą drzwi. Możliwośc wygadania sie przed kims kto nie stanowił zagrożenia stannowiła ogromna pokusę. Zbyt mocno jednak obawiała się tego, że jeśli wygada się przed jedna osobą nie będzie zdolna kłamać przed wszystkimi pozostałymi. Nie chciała by Anna wykorzystała w jakikolwiek sposób powierzone jej informacje, nie chciała tez by zachowała je dla siebie. Sytuacja patowa. I chyba przede wszystkim obawiała sie próby udzielenia jej pomocy.

Detal oderwał ucho od ściany. Miotały nim mieszane uczucia, z jednej strony miał za złe Annie bezpośredniość, która postawiła jego przyjaciółke w tej niezręcznej sytuacji, z drugiej jednak strony wiedział jak trudno było domagac sie jakichkolwiek zwierzeń ze strony Animy, i wdzięczny był za to, że ktos wyręczył go w tym niewdzięcznym zadaniu. Delikatnie postawił stopy na puszystym dywanie. Nie zakładał butów by bezszelestnie minąwszy pokój Animy dogonić gospodynię. Niestety gdy zbliżał się do schodów usłyszał pełen wyrzutu szept
-a ty dokąd?- w ciemności nie widział nawet zarysu jej twarzy, jednak potrafił wyobrazić sobie wzrok jakim na niego spoglądała.
-do kuchni, po coś do picia.
-nieładnie jest podsłuchiwać- dodała wręczając mu szklankę wody po czym wróciła do pokoju.

O świcie zerwał sie czując dziwny niepokój. Wsunał głowę do pokoju Animy. Było w nim jeszcze dość ciemno, więc niewiele widział, prócz szpary w oknie i pustego fotela. Miał zamiar zejśc do salonu, jednak wewnętrzny głos wciąc bił na alarm. Podszedł do łóżka chcąc choćby przez chwilę popatrzeć na jej spokojną uśpioną twarz. Nie słyszał oddechu innego niż własny. Gwałtownym ruchem zerwał kołdrę okrywającą zwinięty koc.
Znowu to zrobiła- niemy krzyk przeszył jego głowę- uciekła. Zapomniawszy o wstydzie zalał sie łzami. Jesli cos jej sie stanie nigdy sobie tego nie wybaczę.

Anna wraz z mężem stała w drzwiach. Własnie docierało do niej co zaszło i kto naprawde jest temu winien...

To by było na tyle jeśli chodzi o anegdotkę na początek- tylko nie przełączajcie kanału jak na familiadzie;p Przyda sie krótkie wyjasnienie- słowa, które jesli wystarczy tobie drogi blogoczytaczu zapału, przeczytasz za chwilę powstały w skutek rozpoczęcia sezonu martwego dla autostopowiczów, co z kolei skłoniło autorke tegoż bloga do podróży sentymentalnej, podczas której z jednej z szuflad wyskoczyła głęboko poruszona ignorancją opowieść. Otrzepawszy się z kurzu poprosiła z wyrzutem by zakończyc jej udrękę i pozwolić żyć lub dobić to co sobą reprezentuje. 
Zgodnie z życzeniem wystawiam ja w chwili obecnej pod osąd publiczny a co dalej? Czas pokaże.

Aby nie było wątpliwości. Bohaterkę otrzymała imię Anima tylko i wyłącznie dlatego, że autorka nie grzeszy kreatywnością, w związku z czym wszystkie swoje bohaterki nazywa tak samo.
Postacie i zdarzenia sa fikcyjne ble ble ble...

ps. Pozdrawiam trzech bezdomnych cwaniaczków ze świnoujścia którzy podrzucili mi pomysł w pamiętne wakacje 2005;)
 

Rozdział I „ONA”

Podobnie bywa życiem. Animy życie przypomina pełen dom, zargacony, w którym wpadające o świcie przeszkloną ścianą światło rozprasza się na zawieszonym w powietrzu kurzu, mój dom jest poukładany odkąd zabrakło w nim serc i stóp mogących wzbijać pył z podłogi. W zasadzie nie wszystko stracone dotąd dokąd mam Animkę, jednak bywają dni, gdy nawet jej potrzebna jest chwila wytchnienia i zamyka się w swoim błogim świecie pełnym podróżniczych marzeń i wiary w bezpieczeństwo jakie dają jej przyjaciele.
Znalazłyśmy się na zbliżonej szerokości geograficznej, z tą różnicą, że podróżując po sinusoidzie ona ze łzami szczęścia właśnie jest w połowie drogi na szczyt, z którego ja, ze swym śmiechem przez łzy, właśnie zjeżdżam. 

Cieszę się rzecz jasna z jej sukcesów- z tego jak zaczyna ogarniać swój świat w miarę odcinania się od zewnętrza. Bierze się dziewucha za to co nieuniknione- nadrabianie zaległości. Aby zmyć ten niesmak pozostawiony przez powyższą autorefleksję opowiem Wam, zanim ruszy w kolejna podróż, kolejną radosna historię mojej ulubionej blogowej bohaterki. Tym razem z kategorii Święta polskie- Mikołajki;)

Animka, w tym roku wyjątkowo, zapałała ogromną chęcią usmiechnięcia tego dnia. Przygotowała dla każdego ze znajomych małą paczuszkę i przywdziała znalezioną na szafie czapkę Mikołaja (Mikołaj nie zgłosił sprzeciwu zapewne zapomniał już dawno o jej istnieniu) i ruszyła na zajęcia.
Przybywszy przedwcześnie zajęła swą stała pozycję w zaaranżowanej do powyższego celu części korytarza i czekała...
Czekała do chwili, gdy wykładowca budzący skrajne emocje wśród swych studentów skierował do niej słowa stanowiące o naglącym wymogu udania sie do jego gabinetu. Znowu cos narozrabiałam- pomyślała. Nic z tych rzeczy. W gabinecie usłyszała tylko- Tu stoi chionka. Mikołaj wie co robić. 
Lekko zdezorientowana sięgnęła do kieszeni i położyła pod drobnym drzewkiem 2 paczuszki. Niegrzeczny pan doktor chyba się tego nie spodziewał;)

Słysząc każdego dnia od mopsa spod okna, że kobiety są gorszą rasą i nie mają mózgu trzeba się uodpornić, nie wchodzić w polemikę by nie sprowadził jej do swego poziomy i nie pokonał doświadczeniem i co najważniejsze- wiedzieć swoje.

Należy zgadzać się z samcem w każdej materii, albowiem powiadam Wam wyłącznie męskim przymiotem jest rozsądek i wszelkie zalety rozumu. Jak wygląda lista przejawów wybitnej męskiej pomysłowości?? Myślę, iż niebawem w uproszczonej formie pytań i odpowiedzi wyłoni się z akademickiego zamętu...
Wyrzekam się w tym poście jakichkolwiek zbędnych ozdobników. Fakty, tylko czyste fakty...

1.Co robi mężczyzna widząc cieknącą butelkę płynu do prania?Owija w worek na śmieci i wkłada (nie mylić ze wstawia) do szafy
Co robi blondynka? Zakręca butelkę...

CDN

Po szarpaninie i wezwaniu posiłków, kolejny idiota który zadarł z "Rodziną" odpuścił. W końcu jego wyczyny wyrwały ze snu wielkiego P., który samym wyglądem budzi strach... 

Epizod II
Międzygalaktyczne UFO party. W tym roku nastąpiła znaczna intensyfikacja aktywności imprezowej pod kuchnią. Wiadomo, pojawiła się nowa melina, dobra konkurencja. Dziewczyny z dołu musiały zainwestować w promocję. Zielone ludziki na korytarzu nie robią już na Animie żadnego wrażenia. Co innego pociąg kosmitów mijający jej drzwi o 4 rano... Ech ci młodzi... skąd oni biorą tyle energii... 

Wszyscy uciekają przed zimą. Bądźmy alternatywne;p Poza tym po raz kolejny słyszą zewsząd, że tam nic nie ma (podobnie było przed wyjazdem do Szwajcarii), i po raz kolejny mogą odpowiedzieć, że gdy one tam dotrą to co najmniej 2 ciekawe obiekty tam będą.

- to przyjdźcie rano...

 Oto i przyczyna trudności ze wstawaniem drogie panie. Jako punkt odniesienia latarnia w tle. A wy dumne ze swojej połówki?? 

W każdym razie było to raczej miejsce do którego autostopowicz trafia co najwyżej w drżących snach, deszczowej nocy w jakiejś bramie na końcu Europy. Ten sen był zaskakująco realistyczny. Jedyny niepokój budziła w Animie reakcja jaką wywoła ich obecność w matce B. gdy usłyszy" Aaa... zgarnąłem je z ulicy";p

Po napaści kociego gangu 8 kociąt zwanymi dalej "kociętami" dowodzonego przez kotkę zwaną dalej "mamuśką", pod okiem kocura zwanego dalej "tatuśkiem", utraciwszy część zapasów żywności, nie uwieńczywszy wielokrotnych prób zatrzymania okazji sukcesem dziewczęta ruszają w dalszą podróż pieszo;p

No dobra, to nie pielgrzymka. Z Mikołajek do Giżycka z chłopakiem, który nawet zabrał je w kilka ciekawych miejsc by mogły namacalniej doświadczyć piękna Mazur szczególnie, że wyszło słońce i pogoda stała się co najmniej fotogeniczna.

Miły koleś, i byłyby nawet skore zabrać ze sobą jego żonę na tripa żeby sobie od niej odpoczął... Niestety żona się nie nadaje;p Z   między jakiś bliżej nieokreślonych zagiżyckich pól do Wydmin, z dwoma radosnymi Ślązakami, co pod wpływem opowieści postanowili pojechać do  Xeni nad Bajkał.Z Wydmin z kolarzem, którego peleton mijały kilka chwil wcześniej. I w tym punkcie pamięć ma szwankować poczyna co narrację składu (a jeszcze bardziej składni) pozbawi... Jeśli się pomylę to mnie poprawcie, ale Kolarz ten zwał się chyba Adam, wysadził pasażerki za Suwałkami i na całe szczęście zaproponował wymianę kontaktów, bowiem Xenia wysiadłszy odkryła brak aparatu fotograficznego w swej kieszeni...

Kolejna przesiadka do Litwina, który od razu przy wysadzaniu triperek namówił kolejnego do ich przejęcia, i tym oto sposobem Akcja naszej opowieści przenosi się na pewien czas do Wilna...

W tymże Wilnie zaistniał problem natury logistycznej- jak dostać się do centrum a tym bardziej jak znaleźć właściwy adres. Gdy na horyzoncie zawirował pewien podchmielony młodzieniec Xenia zaoponowała- nie pytaj go, jest pijany
-tylko trochę- zlekceważyła Anima
-nie pytaj go...
-ok
Nie musiała pytać, koleś sam podszedł i łamaną angielszczyzną spytał w czym tkwi problem. Winnam w tym miejscu uświadomić czytelnikowi poziom znajomości angielskiego bohaterki Xeni- porównywalny z poziomem Animy czyli przyziemny. Angażując wszelkie zdolności podjęły staranie wygenerowania zadowalającej odpowiedzi. Nader ambitnie. Już w połowie pierwszego zdania Anima spontanicznie przeszła na język rosyjski, co uradowało nieznajomka i znacznie uprościło dalsza rozmowę. Odstawił turystki pod sama poszukiwana bramę, opowiedziawszy przy okazji, o powodach swego stanu upojenia. Wracał albowiem ów waszmość z komisariatu gdzie spędził wiele chwil nieprzyjemnych na spełnianiu formalności związanych z kradzieżą jego laptopa.

Na miejscu zaznajomiły się z gospodarzami, oraz pozostałymi gośćmi, i poinformowano je, że w Wilnie papier toaletowy ląduje w koszach na śmieci (nieee...) oraz "jutro organizują halloween"

Wilno- miasto, w którym w święta zakazy nie obowiązują;) 
PONIEDZIAŁEK
Od rana deszczyk, nie mający jednak wpływu na ich plany. w końcu, podobnie jak pozostali, przyjechały zwiedzać. Szwendając się po mieście natrafiały na różnorakie persony, zwykle posługujące się językiem przodków i chętne do polecania kolejnych lokacji. Ostatecznie ukulturalnienie to dobry pomysł- dotarli nasi włóczykije na słynną wileńską Rossę. Matka i serce syna, ale nazwiska żadnego,zapewne Piłsudzki. Jak się upewnić? Najłatwiej zapytać kogoś z grupy emerytów oporządzających groby Polaków. Zagadnięty pan świetnie orientował się w temacie, co więcej wyjątkowo elokwentny potok słów wypływał z ust jego by zasiać ziarno wiedzy w umysłach polskich wędrowniczków. Gdy już poznali historie żołnierzy ubitych przez ruskich za odmowę porzucenia warty przy grobie, pechowego dla rodziny Piłsudzkich roku 1935 i paru innych ciekawostek pan wręczył Animie wizytówkę z zamówieniem na zdjęcia;) Szef wszystkich szefów znaczy dyrektor grupy.
Impreza... Ach co to była za biba!!! Kilkadziesiąt osób wszelkich (ponad 10) narodowości, jakby tego było mało miksujący swe języki- istna wieża Babel.
To co? Może jutro do Rygi? Rzucił ktoś luźne pytanie. Nie padło na jałowy grunt...
Chciałbym widzieć jak rano wstajesz- zaszydził Mariusz z Animy. Jak chciał tak miał...

WTOREK

Anima, jak Mariusz przykazał wstała o poranku. Kac nie doskwierał tak jak pozostałym, co wcale nie ułatwiało decyzji o poderwaniu się do odlotu. Przed południem opuściła nasza przegrupowana (Ela i Toma zawróciły do Polski) ekipa granice miasta. Niezwykłym fuksem Ksenia z Animą w kilka minut złapały autko do samej Rygi (w zasadzie do Tallina ale niepewny los Wioli i Mariusza pohamowały równie ambitne Plany) Zlądowawszy w stolicy Łotwy wzięły się do zwiedzania. Otrzymały akurat wiadomość o utracie potencjalnego noclegu z racji oddalenia się gospodyni w kierunku nieznanym. Podczas, gdy Ksenia dumała w parku miejskim Anima zawierała znajomości mające w perspektywie zapewnienie suchego kąta do przetrzymania nocy- bezskutecznie. Po powrocie Ksenia oświadczyła, że chce popłynąć w rejs po kanale (w zasadzie dookoła starówki). Koszt 4 łat stanowił dla Animy barierę nie do przełknięcia, jednak i tą trudność Ksenia zdołała już rozwiązać. Dwu poznanych Rosjan postanowiło dopłacić do biletu Animy, aby uzyskać jej zgodę- skutecznie.
Nim rejs dobiegł końca zameldowała się druga ekipa. Niestety wraz z nimi przypłynęła zła nowina o zamykaniu ryskiego dworca kolejowego na noc, co oznaczało dłuuuugie spacerowanie w oczekiwaniu poranka.
około 1 w nocy nogi odmówiły posłuszeństwa, trzeba było rozpocząć exodus. Do rana troje umęczeńców przekimało na przystanku autobusowym pod czujnym okiem Animy. 
O świcie dziewczęta zatrzymały pewnego Łotysza gotowego zabrać ze sobą całą czwórkę. Dotarli z nim za Kowno, niestety na trasę prowadząca na Kłajpedę. Należało zawrócić, na szczęście po raz kolejny komuś nie przeszkadzało załadowanie czworga, mimo opon między siedzeniami... 
Z Kowna powrót nie był już wspólny... Po pierwsze wiele godzin zajęło naszym bohaterom zatrzymanie jakiejkolwiek okazji, po drugie opóźnienie rozwiewało złudzenia odnośnie warunków w jakich przyjdzie spędzić kolejną noc;/
Ponieważ wcześniejsza przegrana w papier-kamień-nożyce zniechęciła Mariusza do zdawania się na los, tym razem pierwszy transport należał do nich. Niewiele później Ksenia z Animą zatrzymały pewnego Litwina gnającego na Mazowsze. Widział dziewczęta w drodze do pracy i wracając z niej poczuł litość nad niedolą bliźnich. Ze względu na podejście polskich policjantów nie zgadzał się jednak na podróż z bagażem 2 turystek- jedna musiała przesiąść się do jego kolegi, z którym tworzył kolumnę. Animie pomysł nie przypadł do gustu, gdyż rozłąka na obcym terenie z koleżanką nieświadomą kompletnie zagrożeń wynikających z utraty kontaktu między członkami ekip autostopowych mogła doprowadzić do poważnych problemów. Ksenia zapewniła że nie ma problemu. "Jakoś to będzie"- wspomniała podstawowe założenie turystów ekstremalnych, i pojechały.
Na pierwszym postoju Ksenia powróciła do auta Animy- dodatkowe pytania nie były konieczne. W Augustowie minęły stojących na poboczu kompanów, niestety bez szans na zabranie ich ze sobą. 
Ostrów Mazowiecki powitał dziewczęta problemami. Litwin wysadził nasze nieszczęsne o 2 w nocy na środku obwodnicy. gęsta mgła, mżawka i brak jakiegokolwiek oświetlenia nie pozostawiały złudzeń- jedyne co może je stamtąd zabrać to radosny radiowóz poszukujący wrażeń. Prawie jak w "Porky's"- "nie mogę się doczekać by usłyszeć tę historię..."
Jakimś cudem jedno z aut dostrzegło niecodzienne zjawisko i postanowiło zabrać dziewczęta z tegoż nieprzyjaznego miejsca.

ps. CDN, korekta też...

Podwiedeński parking pogrążony był już we śnie, w związku z czym dziewczęta pogodziły się z nocką pod chmurką. Na szczęście ciepła bezwietrzna noc napawała optymizmem. Zajęły sobie luksusowe ławeczki by chwile odetchnąć, Dość szybko 3 Serbowie zaprosili do stolika obok na serbską (podwójnie gotowana) kawę. Po takim shocie Animka mogła spokojnie pozwolić Eli na drzemkę i objąć wartę przy bagażach. w między czasie ogarniając okolicę znalazła mniejszy odgrodzony parking obsadzony obficie owocującymi jabłoniami i gruszami. Kolejny posiłek przyszedł sam. Nazrywała owoców, którymi mogła przynajmniej uzupełnić kawną imprezę. Czy nie zastanawia Cię drogi blogoczytaczu jakim cudem dojrzałe owoce uchowały się w tak łatwo dostępnym miejscu? Zagadka ta wyjaśniła się gdy słońce zaczęło już dodawać nieco rumieńców otoczeniu a Animka zapragnęła zrobić jeszcze małe zapasy na drogę. Wielka tablica z ostrzeżeniami odpowiednio po polsku, niemiecku i angielsku głosiła "Zagrożenie dla życia- węże" Animka straciła apetyt.

Temat jakości fotografii poruszymy w epilogu;/

CZWARTEK

Ela gra w zielone;)

Polacy nie poinformowali, że po dzielnicy przemysłowej nie wolno się przemieszczać osobom niezwiązanym, w zasadzie nawet nie powiedzieli, że idą do takowej strefy, a po ciemku ciężko było rozpoznać. Suma sumarum tej nocy w ruch musiał pójść Eli gaz pieprzowy (oczywiście rykoszetem dostało się Animie) a jakby tego było mało kilka chwil później Anima miała bliskie spotkanie IV stopnia z włoska policją, co nie było zdecydowanie przyjemne. Następnie kierowca, który wyciągnął ją z policyjnych macek zażyczył sobie wyrazów wdzięczności pod groźbą oddania z powrotem w ręce stróżów (bez)prawa.To wyznaczyło czas by wziąć nogi za pas...

PIĄTEK

Dotarłwszy na dworzec autobusowy Animie i Eli udzielona zostaje informacja o braku komunikacji z kontynentem spowodowanym strajkiem komunikacyjnym a w efekcie całkowitym paraliżu transportu we Włoszech. Miło być zawsze w centrum wydarzeń będąc korespondentem CNN lub innej TRWAM, jednak gdy w wisi nad człowiekiem poniedziałkowy egzamin z Historii, nie potrafi do końca cieszyć się takimi urozmaiceniami podróży. Wszechobecność policji, w perspektywie minionej nocy pozbawiło Animę jakiegokolwiek zapału do jazdy z obcymi panami. Łapanie stopa jest w Italii nieco problemowe. Na szczęście strajk to dobra wymówka wszystkiego. Znalazł się pan który zawiózł dziewczęta do kontynentalnej części Wenecji ja jakąś stację benzynową (co śmieszniejsze wcześniej zamierzał wysadzić dziewczęta na białych paseczkach na rozwidleniu ekspresówki, lecz gdy tylko zaczął wytracając przed nimi prędkość pojawili się mundurowi, a Animie serce dosłownie do gardła podeszło... W toalecie owej stacji benzynowej koczowały już dwie inne dziewczęta gromadząc zapasy energii elektrycznej we wszelkich możliwych nośnikach. Były to 2 licealistki, tripujące po Włoszech. Przesiedziały wszystkie razem jakiś czas w cieniu pobliskich zardzewień, oszabrowały nieco leśnych owoców, i tu drogi ich się rozdzielają, gdyż jak to zwykle i zgodnie z wszelką logiką bywa osoby znające cel podróży o wiele wolniej przemieszczają się niżli takowe które jada wprost przed siebie.

Dopiero, gdy po zlustrowaniu wszelkich obecnych na parkingu blach, Ela udała się po drobne zakupy, a Anima siadła na krawężniku by zakurzyć odstresowującego, zjawiło się ni stąd ni zowąd 3 Serbów. Kolejni - jak radośnie. "Do Triestu?"-spytali. No niby do Triestu, gdyż droga do Włoch przebiegła tak gładko, że w zasadzie kusiły jeszcze Słowenia i Węgry, ale w jakim niby języku kontynuować rozmowę z tymiż jegomościami? Szczególnie, że Animie nieszczególnie bezpiecznym wydał się pomysł nawiązania bliższej turystycznej znajomości z młodzieńcami pojawiającymi się nagle, akurat w chwili, gdy osamotnione dziewczę nie zajmowało się "łapaniem stopa".
Serbowie nie byli równie komunikatywni jak ci z podwiedeńskiego parkingu, w dodatku, bez wdawania się w szczegóły, postanowili pokazać dziewczętom co ryzykują, i jak wyglądałaby podróż gdyby nie trafiły na "równie porządnych chłopaków jak oni". Niestety nie pomogli zbliżyć się Animie i Eli do Słowenii, gdyż woda zagotowała im się w chłodnicy co unieruchomiło je na jakiejś podmiejskiej stacji pełnej Cyganów i Rumunów. Słupek rtęci galopował ku górze, a one? One nie wiedziały nawet gdzie się znalazły. Po jakiejś godzinie Anima postanowiła zaprząsć wszystkie swe językowe zdolności by zasięgnąć języka u autochtona
-przepraszam, mam głupie pytanie. Czy możesz mi powiedzieć gdzie jestem? -wydusiła najpoprawniejszą obczyzną na jaką mogła się zdobyć
-czy ktoś zrobił Ci krzywdę? Potrzebujesz pomocy?
Po tych słowach przemyślała chwilkę wydukana uprzednio frazę i uspokoiła chłopaka, streściwszy sytuację. Dowiedziała się tym sposobem, iż zatoczyły pętelkę i ponownie znajdują się w nieszczęsnej Wenecji...Ano uczynny młodzian zgodził się zmienić ten stan rzeczy;)
Kolejny kierowca nie był niestety równie udany;/ Po pierwsze mimo nieziemskiego upału nie zgadzał się na uchylenie okna, co uczyniło z kabiny saunę. Po drugie pan nie należał do przyjemniaczków i w zasadzie przez kilkaset kilometrów praktycznie się nie odzywał a jeśli nawet zdarzyło mu się wyrzec jakieś słowa to były one raczej przykre. Osobnik zmierzał do Austrii, gdzie na jednym z zajazdów utknął z powodu awarii auta jego współpracownik, i trzeba mu było dostarczyć pieniądze.
Nim dane im było poznać owego autostradowego Ronbinsona słonko poczęło chylić się ku zachodowi i pojawił się zasadniczy problem pt. zakaz jazdy ciężarówek od 22, a 22 zbliżała się wielkimi krokami. Zaczynało mżyć, a szanowny podwoziciel raczył poinformować o konieczności rozdzielenia się dziewcząt gdyż w każdym z aut może spać tylko jedna. No cóż, z dwojga złego Anima wybrała młodszego kolegę z którym jak się okazało znalazła wiele wspólnych tematów i przez pół nocy oglądała kabarety na laptopiku. Tym razem jej się udało;)

SOBOTA
Z rana zbudziło ją jakieś drobne zamieszanie. To policja przetrzepująca auto w ramach jakiś rutynowych czynności. Gdy policja upuściła tę oazę polskości na austriackiej ziemi dziewczęta opuściły pojazdy, niestety zanim zdołały dopalić pierwszego porannego ćmika usłyszały kolejne polecenie
-dokumenten bitte
na co zrezygnowane przystały
-autostop?
-nein- odrzekła Anima
-wo is deine auto?
wskazała bliżej nieokreślony wóz. policjant zabrał dokumenty i ruszył we wskazanym kierunku. Nie znalazłwszy nikogo kto przyznałby się do znajomości z tymiż dwoma studentkami, powrócił ponawiając pytanie
-autostop?
-nein- szła w zaparte
-czym tu przyjechałyście? (dla wygody przejdę na polski)
-z przyjaciółmi
-gdzie jest auto waszych przyjaciół?
-przepraszam ale nie rozumiem po niemiecku...
-do końca rozmowy Anima "nie zrozumiała" już ani jednego z zadawanych jej pytań, a policjant w końcu dał sobie spokój i poszedł w cholerę. Kusiło ja co prawda by odpowiedzieć że w zasadzie tam mieszkają, gdyż kosmici je podrzucili, ale nie miała pewności czy w okolicy znajduje się jakiś cywilny korytarz powietrzny... Niech żyje prawo europejskie nakazujące stróżom prawa zwracać się do cudzoziemców w ich rodzimym języku. Polska mowa piękna rzecz...
Widząc sytuacje jeden z polskich kierowców poinformował że rusza za kwadrans (chłodni zakaz poruszania nie obowiązuje)
-niby fajnie tylko, że wszystkie rzeczy spoczywają w tamtych dwu ciężarówkach a dopóki policja się tam włóczy nie możemy pójść po nie
- nie szkodzi. mnie się nie spieszy;)
Był to ostatni kierowca wspólnej podróży, a w zasadzie bodaj przedostatni. Ostatniego złapały na jakiejś stacji benzynowej. Dotarły z nim do ukochanej ojczyzny, gdzie ich drogi się rozeszły. Eli trafiła na transport do Warszawy, podczas gdy na Animę oczekiwała praca odległa już tylko o godziny...
Droga radiową zgłosił się kolega jadący do Jarocina- Home sweet home- na swojej ziemi zawsze można jakoś sobie dalej poradzić. Piotrek zaskarbił sobie sympatię częstując Fantazją Danone, papierosami oraz stawiając obiad w Mc śmieciu;)
Podróż okazała się wyjątkowo krzepiąca gdyż kierowca należał do tej zacnej kategorii ekstremalnych, tym nie mniej kulturalnych jajcarzy;) I troskliwych- bardzo martwił się o dalsze losy samotnej autostopowiczki. 
Niedziela
Założeniem było podłapanie dalszego transportu przez radio- niestety o 2 w nocy Po nocnych drogach nie żeglował żaden samotny statek z nadprogramową koją dla Animki. Co począć? Trzeba było pójść za tradycją, łapać metodą klasyczną. Kto by się spodziewał, że już pierwsze auto się zatrzyma?
Kolega wracał właśnie z Rosji. Opowiedział o ciekawych realiach kursowania po tym dzikim wertepie np. przedstawił cennik "opieki" oferowanej transportom po przekroczeniu granicy. ostatecznie dowiózł naszą niewyspaną turystkę do bazy.
-stary, ale ty wiesz, że ja stąd teraz nic nie złapię? jest zakaz jazdy ciężarówek, a tutaj wszystkie trasy to wyjazdówki z firmy
-nie no, na pewno coś pojedzie na Poznań
-na pewno nie, ale trudno. co począć...
Po godzinie marznięcia na pustym rondzie Animka w akcie desperacji wkroczyła na trasę szybkiego ruchu. Nagle w dole zatrzymało się auto z którego wyjrzał znany już kierowca
-mała, powiedzieli mi że dziś nic tu nie pojedzie, bo jest zakaz...
-no coś ty- wysyczała- podjechałeś by mi o tym powiedzieć?
- nie wyrzuty sumienia mnie ruszyły. wsiadaj. Zawiozę cię do miasta...
i tym optymistycznym akcentem kończymy kolejny odcinek Europejskiej przygody 2011...
Bilans wyjazdu:
straty
-ulubiona czapka Animy
-ulubione geterki
-Aparat fotograficzny
zyski
-wspomnienia, bo zdjęć niestety nie ma;/

Wraz z najlepszą dotąd towarzyszka wojaży- Ape, w czwartkowy parny wieczór rozpoczęły "drag nach westen". 

Pierwszym questem standardowo- wydostanie się z Poznania. Bułka z masłem. następnie ciężarówka, która zabrała je na pewna przytulna stacyjkę benzynową, na której mili panowie kierowcy rozpoczęli licytację odnośnie przejęcia tego żywiołowego towaru;p

Pierwszym tragicznym spostrzeżeniem okazuje się brak karty pamięci w aparacie Animy. Nie ma to jak czyścić pamięć i nie wyjąć nośnika z komputerka. Na szczęście Podwoziciel był obeznany z trasa i znalazł przed samiutka granica punkt w którym udało im się robiąc zrzutę uskubać na 1G. Z Pawłem docierają na ring Berlina, i tu zaczyna się prawdziwa jazda. Na radyjku odzywa się kolega chętny do przejęcia dziewczyn. Planowany odjazd za 40 minut. Niby gra gitara, choć koleś jest nawalony jak stodoła po żniwach. Gdy docierają do jego auta, czas pozostały do odjazdu wydłuża się do 2 godzin, a gdy zjawia się jego trzeźwy kompan, wyjawia, że właśnie zaczynają długa pauzę i ruszają za 9 godzin. Efektem powyższych zawirowań, i braku perspektyw kontynuacji wycieczki, dziewczęta przesypiają najbliższe 3 godziny w aucie, by ok 4 rano powitać słońce i szeroką drogę do celu.

Dzień II

W celu zgubienia namolnego szwaba podjęły rozmowę z grupą pauzujących Litwinów, którzy z kolei postanowili rozgrzać nasze bohaterki porannym whisky, nie przyjmując odmowy z racji nieprzyzwoicie wczesnej godziny.

Tezą, której ostatecznie miały dowieść empirycznie, okazało się założenie iż Polacy są wszędzie. Również na tym parkingu przestawał aktualnie jeden wóz na polskich blachach co standardowo ucieszyło nasze autostopowiczki. Artur, bo tak zwał się kierowca miał wyruszyć w trasę wczesnym rankiem, lecz jakimś szczęśliwym trafem zaspał dzięki czemu kolejny kawałek drogi (aż do ringu przed Monachium) mogły odhaczyć jako pokonany.
Wszystkich miłych kierowców charakteryzowały troska o nasze Poleczki, dokarmianie oraz częstowanie papieroskami... Oraz straszenie perspektywą wylądowania we włoskim burdelu ze względu na jakże typowo polską urodę)Tak rodzinnie;)
Na ringu monachijskim spotkała je niespodzianka- 4 innych autostopowiczów z Polski. Zaskakujące szczególnie, że do rozpoczęcia wyścigów (autostop racing i MMA) pozostało jeszcze trochę czasu.
Po dość długim poszukiwaniu kogokolwiek, kto nie wybiera się do południowych Włoszech trafiły na Słowaka, i można uznać to zrządzenie losu za nie do końca szczęśliwe;/
Taka tam sobie Bawaria...
Pan Rasti zdecydowanie nie miał ochoty wysadzić koleżanek na ringu za Monachium. Wysadził je owszem, jednak dopiero na jakiejś dzikiej stacji benzynowej, przy autostradzie w otoczeniu gór i lasów o godzinie 2 w nocy w północnej Italii!!!

Dzień III
Pierwszym co wpadło w oczęta naszym dziewczętom to 2 polskie busy wypchane katolami ("katole, chowaj jedzenie!" jak mawia mój lokator.) W ramach wyjaśnienia KATOLE to taki religijny odpowiednik kiboli.
-To niesamowite! Dziewczyny, jedziecie na beatyfikację stopem!?
-YYYY?
W związku z niezdrową atmosferą Ape zadecydowała, że nie będzie czekać do rana i rusza poszukać jakiegoś transportu. Niestety Włosi posługują się włoskim i do żadnego obcego się nie palą. Jakimś trafem pracownik stacji władał z lekka rosyjskim, dzięki czemu łatwo wytłumaczył pewnemu Italiano dokąd zmierzają dziewczyny... Niestety chyba bardziej niż podwieźć miał chęć zatrzymać dziewczęta na dłużej...
Nad ranem nasze panny trafiły na jakąś zapadłą stację benzynową pod Veroną, i za sprawa miłego Polaka dowiedziały się że na Mediolan to się stamtąd w żaden sposób nie zabiorą.Trzeba było zrobić sobie spacerek grząskim i stromym poboczem autostrady by obrać lepszą lokalizację. Nic to, że niedobory snu zaczęły mieć już poważny wpływ na podstawowe czynności życiowe typu trzymaj pion... Otrzymawszy od drugiej autostopowej ekipy (wyruszającej 2 dni później w dodatku z Mazowsza) informację, iż już są w drodze na Frankfurt były bliskie decyzji o zawróceniu do Polski. Szkoda że nie miały kamerki bo zostałby im po tych ciężkich godzinach przepiękny i jakże sentymentalny filmik typu reality show. Pewien zapracowany Włoch ulitował się jednak nad bidulami i podwiózł na stację gdzie mogły uskutecznić poszukiwanie transportu co najmniej do Como, gdzie znajduje się granica włosko- szwajcarska.
Dwójka młodych Italiano zakończyła ich ciężką przygodę w ojczyźnie Dantego pod samym przejściem granicznym. Postanowiły spalić ostatniego triumfalnego faiszka i wkroczyć do ziemi obiecanej. 

Anima nigdy by nie uwierzyła gdyby ktoś powiedział, że pierwszymi górami jakie w swym życiu ujrzy będą Alpy...
Celnicy, czy jakkolwiek zwane służby przywitali ich radosnym zainteresowaniem i pytaniem "ooo italianische Sonne", co uświadomiło Animie obecność pierwszej południowej opalenizny na turystycznych pleckach.
Największym zaskoczeniem okazał się brak kantorów. W całej Szwajcarii funkcjonują zarówno franki jak i euro, z tą zabawna prawidłowością, że płacąc euraskami otrzymujemy resztę w walucie narodowej. 

Bez komentarza;p
Davide, bo tak zwał się nasz ostatni już w tej trasie podwoziciel zmierzał do kumpla na imprezę urodzinową do Zurichu, jednak był dostatecznie uroczy by zmienić nieco plany podróży i nadrobić kilkaset kilometrów aby podwieźć nas do samego celu " bo jak dwie nieznające miasta studentki odnajdą się w stolicy??"

Tym sposobem dotarły wieczoru pamiętnego dnia trzeciego do celu- Squatu w Bern;) Tam przywitała je radosna mieszanka etniczna z jedną Poleczką włącznie... Mimo skrajnego wyczerpania, nie przemierzyły 2 tysięcy kilometrów po to by spać. Już tej samej nocy dały się wyciągnąć na imprezę na drugim squacie, znajdującym się nad rzeką, przy- jakby to określili Poznaniacy- "Podmoście". Powszechnie wiadomo przecież że poznański "podmost" to najlepsza lokalizacja, w Bern jest podobnie. Przed wejściem rozlokowane było tam wesołe miasteczko. Przed budynkiem imprezowała (jak się później zorientowały w zasadzie całodobowo) wesoła ekipa pogrupowana wg aktualnego zajęcia- tancerze, żonglerzy, grilowacze, śpiewaki, akrobaty i inne wariaty. Wewnątrz bardzo przyjazna imprezownia w stylu amerykańskich klubów z filmów typu step up. Tak to się można bawić.

Tak protestuje, tak protestuje Bern!!! Obóz przeciwników energii atomowej rozbity na trawniku przed ratuszem, gdzieś pomiędzy kwietnikami. 

Dzień IV
Zwiedzanie!!!
Na początek oczywiście Polacy... Nadal są wszędzie;p Po drugie Murzyni-
-where are you from?
- from poland
-oooh, how much??
Jakoś nielekko było wyjaśnić im, że nie znalazły się w Szwajcarii w celach zarobkowych. Co zabawniejsze Anima zaczęła i zarazem zakończyła rozmowę z tym stadkiem informacją "Sorry, but i can't speak english".Właściwie nie zakończyła... To jednak małe miasto;/
Nad rzeką szlak "ćwiczeniowy" i tabliczki z instrukcja obsługi - jak ćwiczyć wykorzystując dostępne elementy infrastruktury. Oczywiście dziewczęta nie mogły nie przetestować na własnej skórze z czym to się je;) Najpewniej pod wpływem nagłego przypływu ambicji przyłączył się do ich zabawy pewien Szwajcar... Jego babcia była Polką i znał jedno słowo po polsku, i nie proszę państwa, nie jest to słowo o którym pomyśleliście. Pan do naszej kolekcji dziwnych "jednych" słów zasłyszanych od obcokrajowców dorzucił "skrzypce" z perfekcyjna wymową. Dotychczas w kolekcji znalazły się już "herbata", "biedronka"," wiewiórka"...

Dzień V

Opcja zainaugurowania drogi powrotnej do Ziemi Matek i ojców nie wypaliła. Czasem w życiu bywa tak że sen wygrywa z najlotniejszymi nawet planami...
Zwiedzania ciąg dalszy. Do nowych znajomości dokładamy Słowaka z czeskiego pubu, który stawiał dziewczętom Budweisery za to że są Polkami. Czyż to nie urocze? No i już wiadomo gdzie się skierują nasze podróżniczki jeśli ponownie trafią do Szwajcarii;p

Dzień VI

Deszczowy poranek demonstrował jak złym jawi się pomysł wystawiania nosa z budynku, niestety mając już 1 dzień obsuwy nie mogły już sobie pozwolić na kolejne opóźnienie. Pierwszy odcinek podróży nie był szczególnie ambitny- zaledwie kilkadziesiąt km. Drugi już przyjemniejszy. Trawił się naszym przygodożerkom (dla odmiany) miły Niemiec, który pierwotnie miał podrzucić je do granicy, jednak (oo jakże takie dwie potrafią namieszać w planach transportowych mężczyzn;)po tym jak postawił im poranną kawę (nie znalazłwszy następcy) , zabrał je w dalszą drogę, która zakończyła się dopiero po obiedzie (ach ten sznycel z frytkami był zdolny przełamać niechęć do fast foodów;p), za który również zapłacił;). Pragnę w tym miejscu zaznaczyć iż ten dobry Niemiec  nie oczekiwał niczego w zamian. Uroczy Szwabina Doganiał na Autobanie auta na polskich blachach, wyrównywał tempo i pytał przez okno czy na Polskę by 2 studentek ktoś nie zabrał. Wreszcie ktoś się znalazł, czyli pięknie, kolejnej obsuwy udało się uniknąć. Pan niestety zbliżał się do długiej pauzy dobowej, ale gdy dotarł do postoju zostawił dziewczętom CB radio do dyspozycji. Ape niestety nie miała zapędów by udzielic się medialnie, toteż Anima zgodziła się poświęcić;p
-Halo mobilki, czy jest ktoś na kanale kto uderza na Polonię? Koledzy, koledzy dwie dziewczyny do wzięcia...Do kraju;p
Szczerze mówiąc nie sądziła, by o tej porze znalazł się jakikolwiek ekstremalny wyczynowiec kontynuujący jazdę, dlatego pozwoliła sobie na dość odważną intonację.
-Halo dziewczyny, a wy gdzie jesteście? 
-Na jakimś postoju po drodze.
-Ja też tam jestem i czekam na was.
Ton rozmówcy był równie żartobliwy jak Animy. Albo dowcipny albo zboczeniec... Trzeba się koniecznie przekonać;p
No i się przekonały. Bardzo sympatyczny mobilek Rafał okazał się typowym śmieszkiem.
Okazało się, iż wsłuchał się w CB dopiero gdy usłyszał kobiecy głos, i chociaż z początku myślał, że ktoś sobie robi żart (Bo jakoś mało prawdopodobnym wydawało się to by autostopowiczki w środku nocy poszukiwały transportu na tym zadupiewku) postanowił się upewnić.
Nowy kolega był wyjątkowo rozmowny i radował się niezmiernie z towarzystwa które pomagało mu nie zasnąć za kierownicą. (Animie jednak nie bardzo się podobało gdy przekazał jej ową kierownicę w trakcie jazdy ale cóż, jak ktoś nie robi pauz to może faktycznie być wypruty z energii po 2 dniach). Ostatecznie okazało się że Rafał często jeździ na daleki dziki zachód i jeśli dziewczęta zapragną wyjazdu w tamte rejony to on chętnie je zabierze...

Ostatniego odcinka trasy dnia pamiętnego siódmego Anima niestety wam nie zrelacjonuje. Przywitała poranek w objęciach Morfeusza okrążając  swym latającym dywanem planetę zwaną Sen...